Zdjęcie nagłówkowe pochodzi z archiwum R. Borkowskiego.
„Bezimienni” pojawili się na kieleckiej scenie w 1964 roku. Inicjatorem powstania grupy był Grzegorz Skowron, grający na gitarze basowej. Wkrótce dołączyli do niego Ryszard Rogalski (perkusja), Waldemar Wiech (gitara), Tadeusz Krogulec (instrumenty klawiszowe) oraz Ryszard Borkowski (śpiew i gitara). To właśnie ten skład ukształtował brzmienie i charakter muzyczny, który zapisał się w historii lokalnego bigbitu.
Pierwsze próby odbywały się w świetlicy Towarzystwa Przyjaciół Dzieci przy ówczesnej ulicy Toporowskiego (dziś ul. Marszałkowska, naprzeciwko Szkoły Podstawowej nr 16). Obecnie mieści się tam siedziba firmy administrującej budynkami mieszkalnymi. To właśnie w tym miejscu młodzi muzycy rozpoczęli regularną pracę nad repertuarem i ostatecznie skrystalizowali swój skład.
Niedługo później próby przeniesiono do piwnic szkoły specjalnej przy ulicy Rewolucji Październikowej (dzisiejsza ul. Warszawska). Istotną rolę organizacyjną odegrał wówczas Stefan Młodawski, który wspierał działalność artystyczną i pomagał w pozyskiwaniu środków na zakup instrumentów oraz sprzętu nagłośnieniowego.
„Bezimienni” szybko zdobyli rozpoznawalność w Kielcach. Muzycy często występowali dla młodzieży w szkołach oraz grali koncerty nad kieleckim Zalewem. Ten dynamiczny rozwój został jednak przerwany w 1966 roku, gdy trzech członków – Ryszard Borkowski, Ryszard Rogalski i Tadeusz Krogulec – zostało powołanych do obowiązkowej służby wojskowej. Przez kolejne dwa lata działalność formacji praktycznie zamarła.
Po powrocie muzyków z wojska, przy wsparciu Henryka Kaczmarczyka, doszło do reaktywacji grupy. Zespół wzbogacił się o nowe czechosłowackie gitary marki Jolana oraz lepszy, bardziej profesjonalny sprzęt nagłaśniający. Był to czas ponownego rozkwitu działalności artystycznej „Bezimiennych”.
W 1968 roku powstało osiem utworów nagranych w studiu Radia Kielce, mieszczącym się wówczas przy dzisiejszej ulicy Jana Pawła II. Sesje realizowano przez trzy noce – najpierw rejestrowano partie instrumentalne, a następnie wokalne. Teksty przygotował redaktor radiowy Ryszard Podlewski, a realizacją nagrań zajął się Jerzy Szczepanek.
Rok 1969 przyniósł jeden z najważniejszych sukcesów – zwycięstwo w II Młodzieżowym Festiwalu Muzycznym w Kielcach. W kolejnych latach artyści kontynuowali działalność, prowadząc próby i występując m.in. w klubie „Budowlani”.
Największą popularność zespołowi przyniósł utwór „Czarownica z Łysicy”, często prezentowany na antenie ogólnopolskiej. Zainteresowanie słuchaczy było na tyle duże, że nagranie ukazało się na pocztówce dźwiękowej wspólnie z utworami zespołu „Trubadurzy”. Muzycy pojawili się także w programie telewizyjnym „Refleksje”.
Działalność „Bezimiennych” zakończyła się w 1971 roku. Z dzisiejszej perspektywy trudno nie zadać pytania, czy przy sprzyjających okolicznościach zespół nie miałby szansy na ogólnopolski sukces porównywalny z innymi gwiazdami bigbitu tamtej epoki.
Choć dziś nazwa „Bezimienni” nie jest powszechnie znana, to w latach 60. była rozpoznawalna i ceniona w Kielcach. Przypomnienie historii „Bezimiennych” to powrót do ważnego fragmentu dziejów lokalnej kultury muzycznej, osiedla Szydłówek oraz czasów, gdy wielkie pasje rodziły się w osiedlowych świetlicach, szkolnych piwnicach i klubach młodzieżowych.
Linki:
Album nagrany w studio Radia Kielce (do odsłuchania w aplikacji lub na stronie Soundcloud): https://soundcloud.com/szydlowekodnowa
Audycja radiowa w Radio z Qlturą – podcast: https://radiozkultura.pl/podcasty/tarpany-i-bezimienni/
Opracowanie: Tomasz Nowak TPK